Log in or Sign up
ติดต่อลงโฆษณา
[email protected]
หรือโทร. 081-811-1138 หรืออ่านรายละเอียดเพิ่มเติม คลิกที่นี่
RacingWeb.NET | The Racing Cars Community on Web.
Forums
>
Community Car Clubs
>
Nissan Car Clubs
>
Sunny Thailand
>
ฟังเรื่องงี่เง่าของผมครับทุกๆคน!...
>
Reply to Thread
Name:
Verification:
Please enable JavaScript to continue.
Loading...
Message:
<p>[QUOTE="boyzkung, post: 579829, member: 46402"]มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง เมื่อวันจันทร์ที่ 24 มีนาคม 2551 เวลา 8.15 น.ถนนประชาราษฎร์สาย 1 บางซื่อ ประมาณตรงข้ามซอย 14 ก่อนถึงแยกบางโพ ผมได้เดินลงรถเมล์เพื่อจะไปยังที่ทำงาน ขณะที่ผมเดินไปนั้น ผมได้เห็นชายผู้หนึ่งกำลังพยุงคุณลุงคนหนึ่งอายุประมาณ 60 ลงไปนอนกับพื้น เพราะเขาหมดสติแล้วทราบว่าพัวน็อกพื้นอย่างรุนแรง (ลุงขี่ซาเล้งขายขนของเก่ามาอย่างเต็มคันรถและเยอะมากๆ ) วึ่งเขาอาจขับรถมาแล้วทรงตัวไม่อยู่จึงทำให้รถไถลไปชนฟุตบาทแล้วลุงตกลงมาหัวน็อกพื้น ผมเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งไปช่วยแล้วผมก็ปลดและใช้กรรไกรเสื้อลุงออกเพื่อให้อากาศถ่ายเทสะดวก แล้วผมก็ทำได้แค่โทรบอกรถพยาบาล และพัดลมให้ลุง ผมไม่แน่ใจว่าแกหายใจไหม ผมตรวจชีพจรไม่เป็น และผายปอดไม่เป็น ผมเสียใจมากที่ทำอะไรไม่เป็น จนกระทั่งมีชายผู้หนึ่งเขาก็มาผายปอดให้ลุงและปั้มหัวใจ แต่เวลาก็ผ่านมา 3-4 นาทีแล้ว แต่ผมยังเห็นเหมือนลุงมีอาการสะอึกอากาศอยู่ที่ปาก 1-2 ครั้ง ผมไล่คนที่มุงให้ออกไปไกลๆแต่ให้บางส่วนมายืนบังแดดแทน หลังจากนั้นอีก 3 นาที รถพยาบาลก็มาถึง ผมดีใจที่รถมาได้เสียที แต่ก็ไม่สบายใจว่ากลัวจะเสียคุณลุงคนนั้นไป แล้วเมื่อพยาบาลได้ตรวจดู แล้วสิ่งที่ทุก ๆ คนไม่อยากให้เป็นนั่นคือ ม่านตาคุณลุงเป็นสีฟ้าไปแล้ว พวกเราเสียคุณลุงไป มันไม่ยุติธรรมเลยหวะ.... เพราะคุณลุงเพิ่งจะขี่รถออกมาจากบ้านได้แค่ 500 เมตร อีกไม่ถึง 500 เมตรก็ถึงร้านขายของเก่าที่ลุงจะเอาของเก่าไปขายเพื่อเอาเงินมาเลี้ยงตัวเองและครอบครัวของเขาแล้ว แจ่แล้วแกก็มาตายก่อนที่แกจะได้มีความสุขกับเงินที่แกหามาได้อย่างสุจริต ผมโทษตัวเองทั้งวัน ว่าทำไมตอนที่ อาจารย์สอนวิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้นเมื่อตอนสมัยเรียนมัธยม แต่ผมไม่ตั้งใจเรียน ไม่สนใจมันเพราะคิดว่าเป็นเรื่องไกลตัว ขออภัยนะครับ 'ทำไมกูไม่ตั้งใจเรียนวะ ถ้าวันนั้นเรียนดีๆแล้วเอาความรู้มาใช้ คงจะช่วยคุณลุงทันสิ ว่ะ! ' ผมทำงานไม่ได้ทั้งวัน เพราะคิดถึงภาพคุณลุงผู้นั้นที่เสียชีวิตอยู่บนมือของผมที่พยุงแกไว้ ผมคิดว่า ถ้าตอนนั้นคนที่เดินมาเป็นคนที่เขารู้เรื่องการปฐมพยาบาลแทนที่จะเป็นผม คุณลุงคงจะรอดนะ เฮ้อ ผมผิดเองครับที่ไม่สามารถช่วยชีวิตคุณลุงผู้นั้นไว้ได้ ทั้งๆ ที่มีโอกาสที่จะเรียนวิธีเมื่อ 5 ปีที่แล้ว แต่ก็ไม่!!! ผมอยากให้คุณลุงลุกขึ้นมาแล้วพูดกับผมว่า 'ช่วยชีวิตลุงไว้หรอหนุ่ม!!' แล้วผู้ที่อยู่ข้าง ๆ แกอีกคนนั้นคือลูกสาวของแก ร้องไห้กอดกับแกด้วยความดีใจ แทนที่จะร้องไห้ด้วยความเสียใจ </p><p>สิ่งนี้คงจะเป็นบทเรียน วึ่งทำให้ตั้งแต่วันนั้น ผมได้ศึกษาข้อมูลการปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาตลอด เพราะอย่างน้อยผมก็ยังรู้สึกดีที่ได้กล้าเข้าไปช่วงแก แทนที่จะยืนมองผมกับพี่ชายคนหนึ่งช่วยคุณลุงผู้นั้นแล้วแดนเลี่ยงๆไปเหมือนพวกคนบางกลุ่มในบริเวณนั้นที่เหมือนไม่แสดงความเป็นห่วงเพื่อนมนุษย์ร่วมโลกด้วยกันเลย เพราะอาจจะมีคนพอจะทำอะไรเป็น แต่เขากลับไม่อยากมายุ่ง ได้แต่ยืนมอง พอมีคนขับรถมอไซด์มาจอดช่วยอีก 2-3 คนถึงได้เดินกันเข้ามาดู พวกนี้ มันน่า...นัก ถ้าเป็นต่างจังหวัดบ้านเราหละนะ เนี่ยวิ่งกรูกันเข้ามาช่วยละ จริงไหมครับ??? ผมไม่อยากให้สังคมที่มีความเจริญทางด้านวัตถุแต่กลับทำใหคนมีจิตใจแบบนี้กันหมด อย่างน้องถ้าช่วยอะไรไม่ได้ก็น่าจะมาโบกรถช่วยกันหน่อยก็ดี เพราะนี่มีแค่ ผมกับพี่อีกคนแค่นั้นที่ช่วยลุงอยู่กลางถนน โดยที่รถยังวิ่งไปวิ่งมาและโอกาสที่พวกเราจะโดนชนไปด้วยก็เยอะ.... </p><p> หลังจากนั้นผมก็ใส่บาตรและทำบุญอิทิศส่วนกุศลไปให้แกซึ่งที่ผมเล่าเรื่องนี้ไม่ใช่อะไรหรอกครับ 1 ผมแค่อยากให้ทุกคนลองศึกษาหาความรู้เรื่องช่วยชีวิตและปฐมพยาบาลขั้นต้นด้วย เพราะตั้งแต่วันนั้นมา ผมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไปแล้ว และ 2 ผมอยากให้ทุกคนมีน้ำใจกันมากขึ้นกว่านี้ ช่วยเหลือสังคมกันมากขึ้นหน่อย ไม่ใช่จะยืนมองกันเฉย ๆ ช่วยชีวิตคนเถอะครับ เป็นสิ่งที่ประเสริฐที่สุดในชีวิตมนุษย์แล้วแหละครับ ทุก ๆ คน </p><p> </p><p> บอย...[/QUOTE]</p><p><br /></p>
[QUOTE="boyzkung, post: 579829, member: 46402"]มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง เมื่อวันจันทร์ที่ 24 มีนาคม 2551 เวลา 8.15 น.ถนนประชาราษฎร์สาย 1 บางซื่อ ประมาณตรงข้ามซอย 14 ก่อนถึงแยกบางโพ ผมได้เดินลงรถเมล์เพื่อจะไปยังที่ทำงาน ขณะที่ผมเดินไปนั้น ผมได้เห็นชายผู้หนึ่งกำลังพยุงคุณลุงคนหนึ่งอายุประมาณ 60 ลงไปนอนกับพื้น เพราะเขาหมดสติแล้วทราบว่าพัวน็อกพื้นอย่างรุนแรง (ลุงขี่ซาเล้งขายขนของเก่ามาอย่างเต็มคันรถและเยอะมากๆ ) วึ่งเขาอาจขับรถมาแล้วทรงตัวไม่อยู่จึงทำให้รถไถลไปชนฟุตบาทแล้วลุงตกลงมาหัวน็อกพื้น ผมเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งไปช่วยแล้วผมก็ปลดและใช้กรรไกรเสื้อลุงออกเพื่อให้อากาศถ่ายเทสะดวก แล้วผมก็ทำได้แค่โทรบอกรถพยาบาล และพัดลมให้ลุง ผมไม่แน่ใจว่าแกหายใจไหม ผมตรวจชีพจรไม่เป็น และผายปอดไม่เป็น ผมเสียใจมากที่ทำอะไรไม่เป็น จนกระทั่งมีชายผู้หนึ่งเขาก็มาผายปอดให้ลุงและปั้มหัวใจ แต่เวลาก็ผ่านมา 3-4 นาทีแล้ว แต่ผมยังเห็นเหมือนลุงมีอาการสะอึกอากาศอยู่ที่ปาก 1-2 ครั้ง ผมไล่คนที่มุงให้ออกไปไกลๆแต่ให้บางส่วนมายืนบังแดดแทน หลังจากนั้นอีก 3 นาที รถพยาบาลก็มาถึง ผมดีใจที่รถมาได้เสียที แต่ก็ไม่สบายใจว่ากลัวจะเสียคุณลุงคนนั้นไป แล้วเมื่อพยาบาลได้ตรวจดู แล้วสิ่งที่ทุก ๆ คนไม่อยากให้เป็นนั่นคือ ม่านตาคุณลุงเป็นสีฟ้าไปแล้ว พวกเราเสียคุณลุงไป มันไม่ยุติธรรมเลยหวะ.... เพราะคุณลุงเพิ่งจะขี่รถออกมาจากบ้านได้แค่ 500 เมตร อีกไม่ถึง 500 เมตรก็ถึงร้านขายของเก่าที่ลุงจะเอาของเก่าไปขายเพื่อเอาเงินมาเลี้ยงตัวเองและครอบครัวของเขาแล้ว แจ่แล้วแกก็มาตายก่อนที่แกจะได้มีความสุขกับเงินที่แกหามาได้อย่างสุจริต ผมโทษตัวเองทั้งวัน ว่าทำไมตอนที่ อาจารย์สอนวิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้นเมื่อตอนสมัยเรียนมัธยม แต่ผมไม่ตั้งใจเรียน ไม่สนใจมันเพราะคิดว่าเป็นเรื่องไกลตัว ขออภัยนะครับ 'ทำไมกูไม่ตั้งใจเรียนวะ ถ้าวันนั้นเรียนดีๆแล้วเอาความรู้มาใช้ คงจะช่วยคุณลุงทันสิ ว่ะ! ' ผมทำงานไม่ได้ทั้งวัน เพราะคิดถึงภาพคุณลุงผู้นั้นที่เสียชีวิตอยู่บนมือของผมที่พยุงแกไว้ ผมคิดว่า ถ้าตอนนั้นคนที่เดินมาเป็นคนที่เขารู้เรื่องการปฐมพยาบาลแทนที่จะเป็นผม คุณลุงคงจะรอดนะ เฮ้อ ผมผิดเองครับที่ไม่สามารถช่วยชีวิตคุณลุงผู้นั้นไว้ได้ ทั้งๆ ที่มีโอกาสที่จะเรียนวิธีเมื่อ 5 ปีที่แล้ว แต่ก็ไม่!!! ผมอยากให้คุณลุงลุกขึ้นมาแล้วพูดกับผมว่า 'ช่วยชีวิตลุงไว้หรอหนุ่ม!!' แล้วผู้ที่อยู่ข้าง ๆ แกอีกคนนั้นคือลูกสาวของแก ร้องไห้กอดกับแกด้วยความดีใจ แทนที่จะร้องไห้ด้วยความเสียใจ สิ่งนี้คงจะเป็นบทเรียน วึ่งทำให้ตั้งแต่วันนั้น ผมได้ศึกษาข้อมูลการปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาตลอด เพราะอย่างน้อยผมก็ยังรู้สึกดีที่ได้กล้าเข้าไปช่วงแก แทนที่จะยืนมองผมกับพี่ชายคนหนึ่งช่วยคุณลุงผู้นั้นแล้วแดนเลี่ยงๆไปเหมือนพวกคนบางกลุ่มในบริเวณนั้นที่เหมือนไม่แสดงความเป็นห่วงเพื่อนมนุษย์ร่วมโลกด้วยกันเลย เพราะอาจจะมีคนพอจะทำอะไรเป็น แต่เขากลับไม่อยากมายุ่ง ได้แต่ยืนมอง พอมีคนขับรถมอไซด์มาจอดช่วยอีก 2-3 คนถึงได้เดินกันเข้ามาดู พวกนี้ มันน่า...นัก ถ้าเป็นต่างจังหวัดบ้านเราหละนะ เนี่ยวิ่งกรูกันเข้ามาช่วยละ จริงไหมครับ??? ผมไม่อยากให้สังคมที่มีความเจริญทางด้านวัตถุแต่กลับทำใหคนมีจิตใจแบบนี้กันหมด อย่างน้องถ้าช่วยอะไรไม่ได้ก็น่าจะมาโบกรถช่วยกันหน่อยก็ดี เพราะนี่มีแค่ ผมกับพี่อีกคนแค่นั้นที่ช่วยลุงอยู่กลางถนน โดยที่รถยังวิ่งไปวิ่งมาและโอกาสที่พวกเราจะโดนชนไปด้วยก็เยอะ.... หลังจากนั้นผมก็ใส่บาตรและทำบุญอิทิศส่วนกุศลไปให้แกซึ่งที่ผมเล่าเรื่องนี้ไม่ใช่อะไรหรอกครับ 1 ผมแค่อยากให้ทุกคนลองศึกษาหาความรู้เรื่องช่วยชีวิตและปฐมพยาบาลขั้นต้นด้วย เพราะตั้งแต่วันนั้นมา ผมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไปแล้ว และ 2 ผมอยากให้ทุกคนมีน้ำใจกันมากขึ้นกว่านี้ ช่วยเหลือสังคมกันมากขึ้นหน่อย ไม่ใช่จะยืนมองกันเฉย ๆ ช่วยชีวิตคนเถอะครับ เป็นสิ่งที่ประเสริฐที่สุดในชีวิตมนุษย์แล้วแหละครับ ทุก ๆ คน บอย...[/QUOTE]
Log in with Facebook
Log in with Twitter
Log in with Google
Your name or email address:
Do you already have an account?
No, create an account now.
Yes, my password is:
Forgot your password?
Stay logged in
RacingWeb.NET | The Racing Cars Community on Web.
Forums
>
Community Car Clubs
>
Nissan Car Clubs
>
Sunny Thailand
>
ฟังเรื่องงี่เง่าของผมครับทุกๆคน!...
>
Home
Home
Quick Links
Recent Posts
Recent Activity
Authors
Forums
Forums
Quick Links
Search Forums
Recent Posts
Classifieds
Classifieds
Quick Links
Search Classifieds
Recent Activity
Top Rated Traders
Media
Media
Quick Links
Search Media
New Media
Members
Members
Quick Links
Notable Members
Registered Members
Current Visitors
Recent Activity
New Profile Posts
Menu
Search titles only
Posted by Member:
Separate names with a comma.
Newer Than:
Search this thread only
Search this forum only
Display results as threads
Useful Searches
Recent Posts
More...